EWANGELIA
(Mt 25, 14-30)
Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść:
"Podobnie jest z królestwem niebieskim jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obieg i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i, rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego pana.
Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi.
Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: „Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!”
Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: „Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!”
Przyszedł i ten, który otrzymał jeden talent, i rzekł: „Panie, wiedziałem, że jesteś człowiekiem twardym: żniesz tam, gdzie nie posiałeś, i zbierasz tam, gdzie nie rozsypałeś. Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją własność!” Odrzekł mu pan jego: „Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że żnę tam, gdzie nie posiałem, i zbieram tam, gdzie nie rozsypałem. Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz – w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”.
DOBRE SŁOWO
Ku radości
DZIELENIE
Nagrodą za pomnożenie talentów było wejście do radości swojego Pana. Mówimy też: raj, kraina szczęścia wiecznego. Kiedy modlimy się za zmarłych życzymy im wiecznego odpoczynku czy też światłości wiekuistej. To nagroda dla tych, co zrobili użytek z darów otrzymanych od Pana. Nie ukryli ich, nie zakopali głęboko z lęku przed utratą czy też nadmiernym wysiłkiem,
Zrobić użytek z tego, co się otrzymało, a nie tęsknić za czymś co otrzymali inni, a nie ja, to mądre i roztropne. Bez porównywania się z innymi mam iść własną drogą i pomnażać dobra już otrzymane, a nie zdobyte tylko własnym wysiłkiem. Radość jest wówczas, gdy miesza się dar z pracą rąk własnych , gdy coś mi dano i zadano, i gdy robię to z woli Pana.
MODLITWA
Panie Jezu dziękuję Ci za każdy talent, który mi dałeś i zadałeś. Proszę o potrzebne światło i pomoc w pomnażaniu dóbr, których oczekujesz ode mnie.
Gabriela Seifert-Knopik | Opole